آرشیو
انتخاب نشریه


نسخه اعتماد به ‌نفس دولت

حامد حاجي‌حيدري
وزير اقتصاد دولت يازدهم که در دولت دوازدهم کنار گذاشته شد، مذاکراتي با رئيس جمهور براي بازگشت به دولت داشت، اما ظاهراً براي بازگشت عاجل به دولت متقاعد نشد و هم‌اکنون در سفر حج به سر مي‌برد. در همين سال اول، دولت دوازدهم با دشواري منحصر به فردي مواجه شده است که هر چند در دنياي سياست مسبوق به سابقه است، ولي در ايران پس از انقلاب، براي نخستين بار است که اين‌چنين اتفاق مي‌افتد. اين دشواري را مي‌توان ضعف حاد در «اعتماد به نفس دولت» ناميد؛ به نحوي که گويا حضور در دولت در اغلب موارد، اشتياقي به بار نمي‌آورد، و نقطه امتيازي محسوب نمي‌شود.
حتي دولت دهم که به شدت تحت فشارهاي گوناگون و بي‌سابقه و بي‌رحمانه خارجي و داخلي بود، به چنين وضعي نيفتاد و تا روز آخر، مديران بسياري را همراه داشت که حضور و کمک به آن دولت را وظيفه و فخر خود به حساب مي‌آوردند؛ در عين حال، اين دولت، امروز با تعابير عجيبي، همراهان ثابت‌قدم خود را جدا شده از خويش مي‌يابد. کار به جايي رسيده است که دکتر محمد باقر نوبخت از حزب اعتدال و توسعه، با اين تعبير تمايل خود به جدايي از دولت را اعلام مي‌کند: «اکنون که بودن من نمي‌تواند با اين همه زحمت، نفعي به مردم برساند، شايد بيرون رفتنم از دولت بتواند کمک کند». او حتي اضافه کرد که براي رفتن لحظه‌شماري مي‌کند: «لحظه شماري مي‌کنم که بتوانم همه مسائل را واگذار کرده و به عنوان يک معلم در کلاس دانشگاه حضور يابم تا بار مسئوليت‌هاي مختلف از جمله پرداخت‌هاي جاري، عمراني، يارانه و .. از دوشم برداشته شود؛ از اين رو ترجيح دادم داوطلبانه از همه مسئوليت‌هاي دولت کناره‌گيري کنم».
خب؛ شواهدي از اين دست نشان مي‌دهد که رئيس جمهور بايد نقش خود را محکم بر عهده بگيرد، و نه تنها به ملت، بلکه به اعضاي کابينه و حتي تيم خصوصي خود را در مورد ادامه مسير متقاعد کند. براي اين منظور، توصيه‌هايي هست:
در درجه اول، و در گام نخست، و به منظور احياي توش و توان دولت، تيم اجرايي بايد خود را در مسير خواست واقعي امروز مردم قرار دهد و در اين مسير حرکت کند. دولت و نخبگان دولتي، از مردم خود نيرو مي‌گيرند، و تنها با اتکاي به اين نيرو است که پس از شتاب گرفتن و قرار گرفتن بر دو چرخ، مي‌تواند فرمان را به دست بگيرند و جهت را هم معلوم کنند. دولت بايد به تکليف ذاتي و اولي خود، به عنوان نماينده اراده ملي عمل نمايد، فارغ از گرايش‌ها و ايده‌هاي سياسي. نبايد کليشه‌هاي اصلاح‌طلبي و کارگزاراني که از ابتدا در اين دولت با يکديگر ستيز داشتند، دست دولت را براي انطباق به خواست ملي ببندند. حرکت دولت دوازدهم به اين سمت تنها از رئيس جمهور بر مي‌آيد که از طريق برقراري ارتباط نزديک با مردم، درست مانند عادت ايام انتخابات، ضمن ترميم وجهه دولت، صداي مردم را بشنود، و اين صدا را بي‌واسطه بر دولت مسلط سازد. رئيس جمهور بايد بيرون و درون دولت خود را بشناسد، و اين دو را مدام با هم تنظيم و همساز کند. قبل از هر تصميم، به ويژه اگر مي‌خواهيد ملت را براي سرمايه‌گذاري در آن تصميم قانع کرده يا از ملت درخواست کمک کنيد، تحقيقات لازم را انجام دهيد، و مطمئن شويد که مردم، دلايل شما را مي‌پذيرند. خواسته‌ ملت را بشناسيد. بدانيد که دقيقاً قرار است چه خروجي و موفقيتي از تصميمات دولت، عايد ملت شود؟
در گام بعد، و پس از راه افتادن و شتاب گرفتن دولت، بايد دکترين سياسي خود را سازماندهي کنيد؛ اين را معلوم کنيد که چه مسير بلندمدتي را براي تحقق خواست ملت در نظر داريد. در اين مواقع، سعي کنيد در افکار خود تجديد نظر کنيد. هيچ وقت طوري صحبت نکنيد که نااميد جلوه کنيد. اين دولت، با آن که از ابتدا به نام «اميد» رأي آورد، از همان روز اول، 
«آيه يأس» بود، و اولين کليدواژه‌اي که مردم از آقاي روحاني در مقام رئيس جمهور شنيدند، عبارت «خزانه خالي» بود؛ خب، اين چه نسبتي با شعار اصلي اين دولت که «اميد» بود داشت. واقع آن است که اين دولت، فارغ از دورانديشي، اغلب و تنها در پي بي‌اعتبار کردن رئيس جمهور پيشين بوده است که به قول همين آقاي نوبخت، هيچ وقت دلشان با ايشان صاف نشد. در واقع، دولت آقاي روحاني يک دکترين اعلام نشده و ناسنجيده دارد و بخش مهمي از فرصت‌ها و انرژي خود را در اين مسير به هدر داده است، و اين دکترين اعلام نشده، همانا ضربه زدن بر حيثيت دولت نهم و دهم و احياي حيثيت رقباي آن بوده است که امروز، همه مي‌دانند که دولت در اين دکترين اعلام نشده خود تا چه اندازه ناموفق بوده است. دولت آقاي روحاني بايد از اول باور مي‌کرد که ملت توانمند است و براي توانمند نشان دادن دولت، نيازي به تخريب بي‌حساب و کتاب دولت پيشين نيست. حالا، پنج سال از مهلت هشت ساله دولت گذشته است، و قضاوت ملت طور ديگري است؛ مطلقاً به زيان دولت نهم و دهم، و بويژه دولت نهم نيست.
نهايتاً، در گام سوم، توصيه ما به آقاي روحاني براي احياي اعتماد به نفس دولت اين است، که پس از طي دو گام گذشته، باحوصله، مترصد فرصت‌هاي واقعي براي جهش باشد، و تعجيل نکند. با عمل به توصيه اول، دولت در مسير قرار مي‌گيرد، و حالا مي‌تواند رفته رفته وجهه خود را ترميم نمايد؛ اما اين کافي نيست، بلکه بايد مترصد موقعيت‌ها باشد، تا بتواند با قرار گرفتن در فرصت مناسب، جهشي ساز کند، و از اين طريق جبران مافات نمايد. عمل به توصيه دوم و بهبود سازماندهي دکترينال دولت، نقش مهمي در اغتنام فرصت‌ها در گام سوم خواهد داشت. دولت بايد در موقعيت‌هاي پيش رو، هماهنگ عمل کند، و اين هم، با عملکرد دولت طي اين پنج سال منافات دارد. دولت، نه تنها با ساير قوا هم آهنگ نبوده است، نه تنها با پارلماني که بيشترين هم آهنگي غيرمنطقي با خواسته‌ها و عملکرد دولت را از خود نشان داده سر ناسازگاري داشته، بلکه در درون خود نيز هم آهنگ نبوده است. دولت، بايد جداً خود را جمع و جور کند؛ اگر به فکر خودش نيست، بايد بنا به مصالح کشور، خود را جمع و جور کند.

آدرس مطلب http://www.resalat-news.com/newspaper/page/9289/1/32943/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha