آرشیو
انتخاب نشریه


در شرق آسيا چه مي گذرد؟

محمدكاظم انبارلويي
ديدار ترامپ و کيم جونگ اون، روساي جمهور آمريکا و کره شمالي همچنان نقل محافل سياسي جهان است. بيانيه نشست و اظهارات ترامپ نياز خبري و تحليلي اين محافل از گفتگوي 5 ساعته رهبران دو کشور را بر طرف نمي کند و به نظر مي رسد هر دو طرف خويشتنداري خود را از بيان آنچه در اين گفتگو رفته حفظ کرده اند و بيانيه نشست و نيز گفتگوي خبري ترامپ پوشش و پنهان سازي براي آنچه در اين گفتگو ها رفته، محسوب مي شود.
تنها چيزي که مي توان به عنوان يک اقدام هم عملي و هم نظري به آن  تکيه کرد همان اعلام صريح توقف مانورهاي نظامي آمريکا در شبه جزيره کره و بازگشت سربازان آمريکايي به واشنگتن است. ديروز هم پنتاگون اعلام کرد رزمايش نظامي آمريکا در منطقه متوقف شده است.
مفهوم اين توقف چيست؟ آيا خبر از يک عقب نشيني آشکار نمي دهد؟ در بيانيه مشترک هيچ سخني از هسته اي زدايي و زمان بندي براي 
راستي آزمايي نرفته است. رئيس جمهور آمريکا بدون اخذ هيچ امتيازي اعلام کرده سربازان خود را مي برد و مانورها را متوقف مي کند.
آيا ترامپ از اين قاعده عملگرايانه که مي گويد "دستي را که نمي تواني ببري، ببوس" تبعيت کرده است؟!
کره شمالي که به بمب هسته اي دست يافته و موشک هاي بالستيک با کلاهک هسته اي خود را بارها آزمايش کرده، هزينه ها کرده است. اين هزينه هم که براي امنيت ملي و اقتصاد ملي او جايگاه ويژه دارد، حاضر نيست آن را با هيچ چيز معاوضه کند، اگر قرار بود معاوضه کند اصلا هزينه نمي کرد.
اگر مسئله خلع سلاح هسته اي يک مسئله عملي بود، تا حالا قدرت هاي هسته اي به نتيجه مي رسيدند. گفتگوهاي خلع سلاح هسته اي بين 
دولت هاي جهان به ويژه آمريکا و روسيه هيچ نتيجه اي نداشته است، حتي محدود کردن آن هم  به نتيجه نرسيده است.
تن دادن ترامپ براي گفتگو با اون، پذيرش کره شمالي به عنوان نهمين قدرت اتمي  جهان است. امروز شمار کشورهايي که با ساخت بمب اتم از چند ساعت تا يک ماه فاصله دارند، کم نيست. پس موضع خلع سلاح هسته اي 
در شبه جزيره کره يک شوخي است. ترامپ به کره شمالي يا بهتر بگوييم به کره اتمي رضايت داده است. آمريکايي ها حضور يک قدرت اتمي را در اين منطقه با توجه به مناقشات خود با چين به رسميت شناخته اند و آن را در دراز مدت مغاير منافع خود نمي دانند. حتي بعيد نيست در آينده اي نزديک به الحاق دو کره رضايت بدهند. گفتگوهاي رهبران دو کره قبل از ديدار با ترامپ چنين گمانه زني اي را تقويت مي کند. گفته شد ترامپ در گفتگوي خود با "اون" يک ويدئويي را نشان داده که در آن دورنمايي از پيشرفت هاي اقتصادي کره شمالي را به نمايش گذاشته است. در حقيقت در باغ سبزي را به "اون" نشان داده است. بعيد است او اين در باغ سبز را براي اين نشان داده که پيشنهاد خلع سلاح کره شمالي را عملياتي کند. چون اين کار نه عملي  است و نه با نقشه هاي دراز مدت آمريکا در اين منطقه سازگار است. هدف او از اين نمايش يا بهتر بگوييم پيشنهاد فقط مي تواند اين باشد که از پيونگ يانگ بخواهد جهت و سمت و سوي شليک موشک هاي خود با کلاهک اتمي اش را از ايالات متحده آمريکا برگرداند. فقط همين! اراده واشنگتن براي توقف مانورها و بازگشت سربازان را هم به عنوان تضمين فعلا نقدا مطرح کرده است.
واقعيت اين است که مسئله آمريکا در شرق آسيا کره شمالي نيست بلکه مسئله اصلي آمريکا چين است. آمريکا با هر کشوري که در مي افتد بلافاصله مي گويد تحريم مي کنيم. اما چين کشوري نيست که آمريکا بتواند آن را تحريم کند. آمريکا بدهکارترين کشور جهان است و چون اوراق قرضه آن را چيني ها مي خرند بدهکارترين دولت به چيني هاست. چين در سال 2050 در سکوي اول اقتصاد جهان مي ايستد و بيش از 30 سال است رهبران آن بي سر و صدا رفته اند در اتاق جنگ اقتصادي نشسته اند.
هژموني چين در جهان نه از طريق سلطه نظامي و سياسي بلکه از طريق سلطه اقتصادي دارد شکل مي گيرد. چيني ها معتقدند در سال 2050 به جايي خواهند رسيد که به طور اجتناب ناپذير هژموني آمريکا منتفي است و مردم جهان به پذيرش الگوي آنان، به طور طبيعي به پکن روي مي آورند.
آنچه واشنگتن را در برخورد با کره شمالي سر عقل آورده است همين کاشتن قدرت در شرق آسيا به عنوان سرعت گير پيشرفت چين است. لذا گفتگوهاي دو کشور از باب آينده پژوهي و آينده نگري 20 و 30 سال بعد را نشانه گرفته است.
انتخاب سنگاپور براي گفتگوها هم جالب بود و جالب تر اينکه آمريکا هميشه گفتگوهاي هسته اي خود را با همراهان جهاني و به قول خودشان جامعه جهاني پيش مي برد اما در مدل گفتگوي اخير، مذاکرات گفتگو دو جانبه بود و هيچ يک از شرکاي جهاني آمريکا حضور نداشتند.
بي‌خود نيست ترامپ اسم فيلم ويديوئي خود را گذاشته "دو رهبر يک سرنوشت". موضوع اين فيلم آينده بالقوه قدرت کره و جهان در صورت توافق است. وقتي ترامپ در برابر اين سوال خبرنگار قرار مي گيرد که آيا نگران نيستند از اينکه اين فيلم نشان مي دهد که ترامپ و اون دارند براي آينده جهان تصميم مي گيرند؛ او فقط پاسخ مي دهد؛ "نه"! جالب است. صاحبنظران جهاني و استراتژيست هاي جهان طي هفته گذشته هرچه از اين ديدار سخن مي گويند حرفي از "اون" نمي زنند، ديداري که وقتي در اينترنت جستجو مي کنيم موضع  صريح و رسمي و قابل تحليل از رئيس جمهور کره شمالي نه در حين مذاکرات و نه پس از آن ديده نمي شود. او در برابر روده درازي ترامپ از اين ديدار فقط گفته "مذاکرات خوبي بود"! دنيا منتظر اين است که ببيند داده و ستانده در اين مذاکره يا بهتر بگوييم معامله چيست؟ داده و ستانده هرچه باشد روح مذاکرات نشان مي دهد بحث خلع سلاح هسته اي منتفي است.
اگر بحث هسته اي مطرح نباشد معلوم مي شود آمريکايي ها وارد معامله نشده اند. در حقيقت دارند يک "قمار بزرگ سياسي" مي کنند و در اين قمار سياسي حتي حاضرند امنيت ملي خود را به عنوان آورده روي ميز بگذارند. بيش از 70 سال است از جنگ جهاني دوم مي گذرد. آمريکايي ها 
براي منافع خود در شرق آسيا فقط هزينه کرده اند بدون اينکه به فايده آن فکر کنند. رويکرد جديد آمريکا نشان مي دهد آنها بدون هزينه نظامي مي خواهند "فايده" ببرند. اين فايده به لحاظ راهبردي تعريف خاص خود را خواهد داشت.


آدرس مطلب http://www.resalat-news.com/newspaper/page/9239/1/22692/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha