آرشیو
انتخاب نشریه


گفتگو با چند تن از خيّرين مدرسه ساز
مدرسه سازي، آينده سازي مملکت است

غزاله ديبايي - فاطمه ناگهي
* ضرورت استفاده مناسب از ظرفيت هاي قانوني کشور براي جذب خيّرين 
نظام برنامه ريزي کشور، اعمال سياست هاي تشويقي براي جذب خيّرين مدرسه ساز را طي سال هاي پس از پيروزي انقلاب اسلامي در دستور کار قرار داده است که از آن جمله مي توان به موارد متعددي اشاره کرد. محاسبه ارقام مالياتي فعالان اقتصادي در ازاي ساخت فضاهاي آموزشي از آن جمله است.
الف) اسناد بالادستي براي جذب مشارکت خيّرين مدرسه ساز؛ 
1- مصوبه شوراي عالي آموزش و پرورش: 
شوراي عالي آموزش و پرورش که رئيس جمهور رياست آن را بر عهده دارد، عالي ترين مرجع سياست گذاري در وزارت آموزش و پرورش است. مصوبات اين نهاد حکم قانون داشته و تخطي از آن مرادف نقض قوانين و مقررات جاري کشور ارزيابي مي شود. بر اساس مصوبه 663 شوراي عالي آموزش و پرورش مورخ 31/3/80 تغيير نام مدارس خيّري و کاربري آن ممنوع شده است و اين موضوع بيانگر اهميت جذب خيّرين براي وزارت آموزش و پرورش است. 
2- سند تحول بنيادين آموزش و پرورش:
3- اين سند مصوب شوراي عالي انقلاب فرهنگي در سال 1390 است و به نوعي مهم ترين سند فرادستي آموزش و پرورش محسوب مي شود و در واقع "نقشه راه" دستگاه تعليم و تربيت کشور است. در فصل ششم اين سند تحت عنوان «هدف هاي عملياتي و راهکارها» به 23 هدف عملياتي اشاره شده است که ايجاد سازو کار مناسب براي حفظ و ارتقاي مستمر سطح مشارکت واقفين و خيّرين مدرسه ساز از قبيل نامگذاري مدارس به نام ايشان و مشارکت آنان در مديريت مدارس خيّرساز به صراحت مورد تاکيد قرار گرفته است. تأکيد بر نقش خيّرين مدرسه ساز در سند تحول بنيادين آموزش و پرورش بيانگر آن است که جذب ظرفيت هاي مردمي و خيري براي اعتلاي نظام تعليم و تربيت اسلامي از سوي نظام برنامه ريزي کشور کاملا جدي و حساب شده و در دست اجراست. 
ب) مقررات تشويقي براي جذب خيريّن؛
در ماده 172 قانون ماليات هاي مستقيم آمده است: «صد در صد وجوهي که به حساب هاي تعيين شده از طرف دولت به منظور بازسازي يا کمک يا نظاير آن به صورت بلاعوض پرداخت مي شود و همچنين وجوه پرداختي يا تخصيص و يا کمک هاي غيرنقدي بلاعوض اشخاص اعم از حقيقي يا حقوقي جهت تعمير، تجهيز، احداث و يا تکميل مدارس، دانشگاه ها، مراکز آموزش عالي و مراکز بهداشتي و درماني و يا اردوگاه هاي تربيتي و آسايشگاه ها و مراکز بهزيستي و کتابخانه و مراکز فرهنگي و هنري (دولتي) طبق ضوابطي که توسط وزارتخانه هاي آموزش و پرورش، آموزش عالي، بهداشت درمان و آموزش پزشکي و امور اقتصادي و دارايي تعيين مي شود از درآمد مشمول ماليات عملکرد سال پرداخت منبعي که مودي انتخاب خواهند کرد قابل کسر است.» 
ج) گردش کار استفاده از معافيت هاي مالياتي:
خيّرين گرانقدر در نظر داشته باشند که براي استفاده از اين فرصت قانوني گردش کار زير پيش بيني شده است؛
1- ساخت مدرسه يا تجهيز فضاهاي آموزشي از سوي فرد متقاضي 2- تأييد موارد فوق از سوي ذي حساب اداره کل آموزش و پرورش و يا اداره کل نوسازي مدارس استان مربوطه
 3- ارسال تأييديه ذي حساب مزبور براي سازمان امور مالياتي.
آنچه مسلم است مبتني بر ظرفيت هاي قانوني کشور 
مي توان نسبت به جذب بيشتر نيکوکاران در عرصه خدمت به نظام آموزشي کشور اقدام کرد که بحث بهره مندي از معافيت هاي 
مالياتي يکي از آن موارد است. محاسبه ماليات از طريق ساخت فضاهاي آموزشي، علاوه بر تشويق فعالان اقتصادي براي پرداخت ماليات و عوارض قانوني و افزايش درآمدهاي مالياتي کشور، با توسعه فضاهاي آموزشي در واقع خدمتي ارزشمند به نظام آموزشي کشور است.
* پدر و دختري که مشتاقانه راه مدرسه سازي را 
دنبال مي کنند: 
شايد اين جمله را شنيده باشيم که خداوند توفيق کار خير را نصيب هر فردي نمي کند و تنها افرادي مي توانند در اين راه سهيم شوند که سعادت آن را داشته باشند. خانواده کميليان که همگي دستي در کار خير به ويژه مدرسه سازي دارند، اين توفيق نصيب شان شده است که درا ين راه مشتاقانه قدم بردارند. 
محمد رضا کميليان خيّر 85 ساله تهراني که تاکنون ساخت
5 مدرسه در استان تهران را در کارنامه خود دارد، برکت زندگي اش را مرهون دعاي دانش آموزان مي داند و مي گويد: از سال 85 فعاليت مدرسه سازي خود را آغاز کردم و اولين مدرسه را به نام مادرم "کبري کميليان" در شهرستان ملارد ساختم. بعد از آن وقتي اين مدرسه افتتاح شد و شيريني اين کار خير را تجربه کردم، دومين مدرسه را در سال 89 را به اسم دخترم ليلي کميليان در منطقه 2 شهر تهران احداث کردم. پس از آن دچار اعتياد شيريني به نام مدرسه سازي شدم و مدارس ديگري به  نام نوه هايم در شهرستان زابل به 
بهره برداري رساندم .  
آقاي کميليان مدرسه سازي خود را مرهون تلاش ها و حمايت هاي 
همسر و دخترش مي داند و مي گويد: ما خانوادگي کار خير مي کنيم. همسرم هميشه در اين راه مشوق من بوده و دخترم بي وقفه و بدون خستگي در تمام مراحل اين کار همراه من است.  شايد بهتر باشد بگويم خانواده ما همگي خيّر هستند. همسرم نيز  بسيار به مدرسه سازي علاقه مند است و بازسازي مدرسه اي در آهار از توابع شميرانات را نيز برعهده گرفته است. 
اين خيّر تهراني، کار خير را نوعي لطف از سوي خداوند 
مي داند و مي گويد: خداوند لطفش را نصيب هر کسي 
نمي کند، کار خير سعادت مي خواهد که خداوند نصيب ما کرده است و چه بسيار افرادي که پول فراوان دارند اما در اين راه قدمي برنمي دارند . پس دعاي من براي انسان هاي متمکن اين است که اميدوارم لطف خداوند شامل حالشان شود.
* مدرسه سازي را وظيفه خودم مي دانم 
ليلي کميليان دختر آقاي کميليان که در تمام مراحل ساخت مدرسه، پدر را همراهي مي کند، درباره فعاليت پدرش 
مي گويد: بسيار خداوند را شاکر هستم که چنين پدري نصيبم کرده است که در اين راه خير که باعث پيشرفت و آباداني کشورمان مي شود قدم برمي دارد. من بسيار پدرم را در اين راه تشويق مي کنم و هيچ وقت او را تنها نگذاشتم. چون اعتقاد دارم مدرسه سازي، ساخت فضا نيست، بلکه با اين کار، سرنوشت و پيشرفت يک کشور رقم مي خورد. من خودم نيز راه پدر را دنبال مي کنم و مدرسه سازي را وظيفه خودم مي دانم و دوستان و آشنايان را نيز به اين کار خير دعوت مي کنم. از اينکه اين توفيق نصيب ما شده است که در اين راه قدم برداريم بسيار خوشحال هستم.
ليلي کميليان مدرسه سازي را نوعي وظيفه مي داند و ادامه مي دهد: مدرسه سازي، آينده سازي مملکت است.همان طور که همه ما به عنوان مادر و پدر دوست داريم که 
بچه هايمان در محيطي امن و آرام درس بخوانند پس اگر تمکن مالي کافي داريم، بايد اين شرايط را براي بچه هاي ديگر نيز فراهم کنيم تا آنها هم در محيط آرام درس بخوانند و بتوانند رشد کنند.
* گفتگو با خانواده فرهنگي يحيي زاده؛ براي شادي روح فرزندمان مدرسه اي در تهران ساختيم: 
او الفباي زندگي را از سرچشمه نگاه مهربانش به دانش آموزان آموخت. علاقه او به شغلش مهري است که از روز اول با او سرشته شده، قلبش به وسعت درياست، مهرش را آنچنان در قلب دانش آموزان جاري کرده که محال است دانش آموزانش هر لحظه که اسم مدرسه مي آيد، به ياد او نيفتند. او همچون کوه استوار در مقابل حوادث روزگار ايستاد. ايستاد تا با دستان پر مهرش گل هاي علم و دانش را از گلستان معرفت بچيند و آن را به کام تشنگان دانش برساند. تنها دغدغه اش آموزش به دانش آموزان نبوده، بلکه اگر جايي احساس مي کرد مشکلي در خانواده اي وجود دارد همچون يک مددکار ورود مي کرد و با حسي مادرانه تمام همّ و غم خود را در جهت برطرف کردن مشکلات دانش آموزانش به کار مي برد. زماني که از خاطرات دوران تدريسش صحبت مي کند اشک در چشمانش جاري مي شود. اين معلم بازنشسته مي گويد: زماني که به مدرسه مي رفتم تمام دانش آموزان را فرزند خود مي دانستم. اگر فرزندم از منزل با من تماس مي گرفت و من در کلاس بودم جواب تلفن را نمي دادم، چرا که انچنان خود را مقيد به وظيفه ام مي دانستم، معتقد بودم زمان کاري ام مي بايست مختص دانش آموزان باشد.
شايد همين روحيه ايثار و از خود گذشتگي او بود که آينده را طوري برايش رقم زد تا وارد عرصه مدرسه سازي و کار خير شود. توران محبت پور 56 ساله و فرهنگي بازنشسته است. او علاوه بر شغل شريف معلمي و ساخت يک مدرسه، مشوق هزاران خيؤر در عرصه مدرسه سازي بوده است.
محبت پور دو فرزند داشته است؛ يک دختر و يک پسر. پسرش محمد يحيي زاده  فرزند علي يحيي زاده معتمد محله  مهران و عضو هيئت امناي مسجدالرضاي اين محله است. علي يحيي زاده 
همسر خانم محبت پور نماينده مجمع خيّرين مدرسه ساز در منطقه 5 و يکي از ساکنين قديمي اين محله نيز هست. طوري که 30 سال از عمر شريفش را به همراه خانواده در اين محل زندگي کرده اند.
محبت پور مي گويد: محمد پسرم متولد 1363 و در ترم دوم رشته صنايع ساخت و توليد در شهر سمنان مشغول تحصيل بود. جواني زيبا، مهربان و مبادي آداب. عشق و علاقه خاصي بين ما حکمفرما بود. صميميتي که  کمتر بين مادر و پسر وجود دارد. شهريور ماه سال 83 ساعت 5 عصر بود که محمد با من تماس گرفت و گفت قصد دارد با اتوبوس به تهران بيايد اما گويا يکي از دوستانش که وسيله نقلي شخصي داشت او را از اين تصميم منصرف کرده و از او خواسته بود در طي سفر همراهي اش کند. ساعت 12 شب همان روز با من تماس گرفتند و گفتند تنها پسرم محمد در سانحه رانندگي فوت کرد. بعد از فوت او شوکه شده بودم، با دوستم تماس گرفتم و از او خواستم براي فرزندم قرآن بخواند. قبري دو طبقه در امامزاده حليمه خاتون باغ فيض خريدم و فرزندم در آنجا آرام گرفت.
باورش برايم غير ممکن بود که خداوند بخواهد مرا اين گونه آزمايش کند. نمي توانستم تصور کنم که ديگر محمدي وجود ندارد، قدمم را درجايي بگذارم که روزي فرزندم در آنجا قدم گذاشته بود، در هوايي نفس بکشم که فرزندم در آنجا نفس کشيده. شرايط روحي بسيار سختي را متحمل شدم.
عشق و علاقه بين من و محمد به حدي بود که بعد از فوتش به اين باور رسيدم که مرگ، نيستي نيست، عين هستي است. با خاطرات او زندگي مي کردم، هر لحظه او را کنار خود احساس مي کردم. خداوندي که اين عشق و امانت الهي را در اختيار من گذاشته بود، مرا به حال خودم رها نکرد. درهاي زيادي به روي من باز شد. معجزات زيادي ديدم تا توانستم با فوت او کنار بيايم. گويا خدا صبري از جنس صبر حضرت زينب سلام الله عليها به من هديه کرده بود.بعد از چهلم محمد، همکارانم کماکان خيلي به من لطف داشتند، در آن زمان آقاي رزم آرا مدير آموزش و پرورش منطقه 5 بود، با ايشان صحبت کردم و گفتم مي خواهم مدرسه اي در محل زندگي ام بنا کنم، مدرسه اي که با نگاه به آن و دانش آموزانش ياد فرزندم در من زنده شود. زماني که به نانوايي مي روم، خريد مي کنم و يا قدم مي زنم، شادماني بچه ها را ببينم. بدون اغراق بگويم اگر همدلي و مساعدت ايشان نبود شايد نمي توانستم پا به اين عرصه بگذارم. با فروش ماشين و زمين موروثي که در شمال کشور داشتم و آپارتماني که به نيت پسرم تهيه کرده بودم تصميم گرفتم عمليات ساخت مدرسه را آغاز کنم تا نامش براي هميشه ماندگار بماند. با راهنمايي هاي ايشان مدرسه اي 
در بلوار فردوس نزديک محل زندگي مان بنا کردم. قرار بود راهي حج شوم، تمامي مقدمات ساخت مدرسه را مهيا کردم و سپس راهي خانه خدا شدم. پس از ساخت آن  مدرسه دوست داشتم در منطقه اي که فرزندم در آنجا بزرگ شده، خريد رفته و بازي مي کرد مدرسه اي بنا کنم. با تماسي که با مدير مدرسه آقاي رزم آرا داشتم قرار شد مدرسه اي 12 کلاسه را که در جوار منزلمان قرار داشت بازسازي و تجهيز کنم، چرا که در آن زمان زميني نبود تا اقدام به ساخت کنم. در آن مدرسه 600 دانش آموز پسر تحصيل مي کردند، شور و نشاط دانش آموزان اميد را در دلم زنده کرد. يک شب که به همراه همسرم در منزل مشغول تماشاي تلويزيون بوديم يکي از همسايه ها خبر نصب تابلوي مدرسه به نام پسرم را به ما داد. من و همسرم به سرعت به سمت مدرسه رفتيم. تابلوي مدرسه به نام زنده ياد محمد يحيي زاده نصب شده بود. فرزندم را در کنار خود احساس مي کردم.
اين خيّر نيک انديش ادامه مي دهد: محمد 17 سال داشت که همسرم تمام دارايي اش را به نام من زد. زماني که محمد متوجه اين جريان شد با خوشرويي و خنده و مزاح به پدرش گفت: بابا تو اموالت را به نام مدرسه يا مسجد زدي نه مامان. او کاملا با روحيات من آشنا بود. شايد آن روز هرگز فکر نمي کردم روزي قرار باشد با اموالم مدرسه اي به نام او بنا کنم.
* گفتگو با فرزند مرحوم محمد باقر معماري؛ پدرم مشوق ما در کار خير بود: 
توران معماري فرزند مرحوم محمد باقر معماري خيّر مدرسه ساز شهر تهران با عشق و علاقه اي خاص از کار خير پدرش سخن مي گويد. برق نگاه و شور صداي توران معماري حاکي از رضايت خانواده معماري از کار خير مدرسه سازي مرحوم معماري است. 
توران معماري در باره کار خير مدرسه سازي پدرش گفت: پدرم علاقه بسيار زيادي به انجام کار خير داشت. همين موضوع انگيزه اي شد تا مرحوم پدرم در ساخت يک مدرسه دخترانه مشارکت کند. ايشان اعتقاد داشتند که بعد از خانواده، اولين جايي که بچه ها وارد آن مي شوند مدرسه است و واقعا خيلي مهم است که در يک کشور،  زماني که بچه ها بخواهند پايه اوليه تحصيلاتشان را شروع کنند حتما يک مدرسه وجود داشته باشد و با کمبود يک مکان آموزشي استاندارد مواجه نباشند.
* احساس خوبي است، زماني که حس کني در تربيت نسل آينده موثر هستي:
بانو معماري به حس و حال خوبش در زمان افتتاح مدرسه پدر اشاره کرد و گفت: زماني که مدرسه افتتاح شد و من در مدرسه حضور پيدا کردم حس و حال خيلي خاصي داشتم. از اينکه مدرسه با شور و هياهوي دانش آموزان افتتاح شده بود خيلي خيلي خوشحال شدم. ولي در عين حال ناراحت بودم که پدرم به دليل کسالت نتوانستند در مراسم افتتاحيه حضور داشته باشند.
وي در ادامه گفت: سرمايه هاي آينده کشورمان همين دانش آموزاني هستند که در حال تحصيلند. احساس خيلي خوبي است وقتي که مي بينيد بچه ها خوشحال هستند و اينکه مي بيني در تربيت سرمايه هاي آينده کشور موثر بوده اي و يک نقش خيلي خيلي کوچک داشته اي، براي آدم خيلي خوشحال کننده است و اين حس رضايت و خوشحالي، 
وصف ناپذير  است. احساس رضايت کردن يعني اينکه شما وقتي کاري را انجام مي دهيد، مي دانيد در آينده محصولي که به بار مي آورد، بسيار ارزنده است.
* يک قدم در راه خدا برداريد، 10 برابر آن 
نصيب تان مي شود:
معماري در پايان گفت: من معتقدم که شما اگر يک قدم در راه خدا برداريد واقعا ده برابر آن نصيب تان مي شود. همچنين انجام کار خير اثراتي بر روي شخص مي گذارد، يکي از اين تاثيرات اين است که شما علاقه مند مي شويد که اين کار را ادامه دهيد و به فکر کار خير بعدي هستيد که انجام دهيد و اين جزء خصوصيات شخص مي شود. در نهايت انجام کار خير در يک خانواده موجي ايجاد مي کند که تمام اعضاي خانواده علاقه پيدا مي کنند که در کار خير مشارکت کنند. همين اتفاق در خانواده ما هم افتاد، زماني که پدر مدرسه را افتتاح کرد مادرم هم تشويق شد که کاري خير انجام دهد.
* انگيزه ام براي ساخت مدرسه چند برابر 
شده است:
معصومه شميراني يکي از خيرين مدرسه ساز شهر تهران و عضو شوراي بانوان خيّرين مدرسه ساز در خصوص ورودش به عرصه مدرسه سازي مي گويد: بعد از فوت همسرم 
انگيزه اي در ذهنم ايجاد شد تا درجهت حفظ نام همسرم مدرسه اي 
بسازم. به همين جهت با فروش زميني که در نمک آبرود داشتم تحقيقات خود را براي احداث مدرسه آغاز کردم.
شميراني انگيزه اصلي خود را ساخت مدرسه در مناطق محروم عنوان مي کند و مي افزايد: دوست داشتم مدرسه اي در منطقه اي 
محروم براي دانش آموزان بي بضاعت بنا کنم تا آنها هم بتوانند با خيال آسوده تحصيل کنند. اين انگيزه موجب شد تا در سال 1390 اولين مدرسه خود را در استان البرز، منطقه حصارک به نام همسرم مسعود شميراني بنا کنم.
اين خيّر مدرسه ساز ادامه مي دهد: برپايي جشنواره ها و ايجاد تبليغ در رسانه ها مي تواند ضمن معرفي جامعه خيّرين 
مدرسه ساز در جذب افرادي که علاقه مند به ساخت مدرسه هستند تاثير بسزايي داشته باشد.
شميراني در پايان خاطره اي از دانش آموزان مدرسه اش در استان البرز مي گويد که بيانش خالي از لطف نيست. او 
مي گويد: روزي براي بازديد به مدرسه اي که به نام همسرم بنا شده بود، رفتم. از مسئولين مدرسه خواستم چند دانش آموز معرفي کنند تا در جمع خانواده آنان حضور داشته باشم و ساعتي را با آنها باشم. مدير مدرسه دو خانواده معرفي کرد. يکي از اين خانواده ها در منطقه صعب العبوري زندگي 
مي کرد که امکان تردد با ماشين هم وجود نداشت. راهي منزل آن دانش آموز شدم. بعد از گذشت مسافتي طولاني وارد سربالايي شدم که براي رسيدن به مقصد مي بايست چهل پله را طي مي کردم. وارد منزل شدم؛ اتاقي کوچک که خانواده اي پنج نفره در آن زندگي مي کردند. به دليل مشکلات مالي خانواده، آنجا گاز کشي نشده بود. حمام خانه سقفي نداشت. صحنه هاي بسيار متاثر کننده اي بود. خواهر آن دانش آموز ازدواج کرده بود اما به دليل نداشتن جهيزيه هنوز راهي خانه بخت نشده بود. با کمک خيّرين توانستيم سر و ساماني به وضعيت خانواده دانش آموز بدهيم. اين امر موجب شد تا پس از آن بيشتر در جمع دانش آموزان و خانواده هاي آنها قرار بگيرم و انگيزه ام از ساخت مدرسه چندين برابر شود. به طوري که در حال حاضر نيز با مشارکت سازمان نوسازي مدارس قرار است  ساخت هنرستان فني حرفه اي نيمه کاره اي را در استان البرز بر عهده بگيرم.
او که در خيريه هاي زيادي همچون آسايشگاه خيريه کهريزک و... فعاليت دارد تفاوتي بين کار خير در خيريه هاي مختلف نمي بيند اما معتقد است مدرسه سازي موجب پويا شدن استعدادهاي فراواني مي شود؛ دانش آموزاني که روزي سرنوشت اين کشور را در دست مي گيرند.

آدرس مطلب http://www.resalat-news.com/newspaper/page/9214/1/20198/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha